Tijdens mijn vakantie bezocht ik een fototentoonstelling van Nick Brandt (1964 GB). In vier delen fotografeert Brandt dieren en mensen die het slachtoffer zijn van de klimaatverandering. Door de spectaculaire werkwijze van Brandt was ik bang dat het geheel wat over de top zou uitpakken. Maar ik heb, na het zien van deze tentoonstelling, veel waardering voor zijn aanpak. Het zijn prachtige verstilde beelden en de personen zijn op een integere wijze gefotografeerd.
Deze vierdelige tentoonstelling bezocht ik in Turijn maar op zijn website zijn alle series te bekijken evenals de making off. Hieronder een impressie van de tentoonstelling met zaalfoto’s en een korte toelichting.
Hoofdstuk 1: The Day May Break, deel 1
Deze serie bestaat uit mensen die hun huis en hun bestaansmiddelen zijn kwijt geraakt door extreme en langdurige droogte, of ze zijn verdreven door cyclonen, extreme regenval en overstromingen. Bij elke foto kun je het persoonlijke verhaal van de geportretteerde lezen.
Hoofdstuk 2: The Day May Break, deel 2
Hier kiest Brandt ervoor om dieren, die leven in reservaten, samen met mensen te fotograferen. Deze dieren, zijn net als de mensen, ontheemd. Omdat de dieren niet meer in het wild leven, konden ze samen met de mensen poseren voor de camera. Hier dus geen trucjes met photoshop. De bijbehorende tekst vertelt het verhaal van mens én dier.
Hoofstuk 3: Sink/Rise
Deze serie heeft vooral betrekking op de stijging van de zeespiegel. De mensen op deze foto’s wonen in Savusavu, op het eiland Vanua Levu in Fiji. Zij zijn representatief voor degenen die in de komende decennia hun huizen, land en bestaansmiddelen zullen verliezen door de stijgende zeespiegel. Voor deze serie duiken de fotograaf, assistenten en model onder water. Een ongelooflijke prestatie met prachtige portretfoto’s.
Hoofdstuk 4: De echo van onze stemmen
Deze foto’s zijn gemaakt in Jordanië. Dit land wordt beschouwd als één van de droogste landen ter wereld. We zien vluchtelingen uit Syrië die nu in Jordanië wonen. Door de klimaatverandering zijn ze gedwongen om meerdere keren per jaar te verhuizen. Ze zijn op zoek naar plekken waar voldoende regen is gevallen om gewassen te verbouwen.
In de eerst drie delen maken de personen op mij een passieve en droevige indruk. In de laatste serie vind ik de houding en presentatie van de geportretteerden juist strijdbaar en hoopvol.
Al deze fotoseries, de bijbehorende verhalen en essays kun je bekijken op de website van Nick Brandt. En kijk vooral ook naar de video’s van elke serie.
