Eind vorig jaar zijn er twee fotografen overleden die veel invloed hebben gehad op mijn ontwikkeling als fotograaf. De Engelse fotograaf Martin Parr heeft mij laten inzien dat foto’s niet altijd mooi moeten zijn. En dat je met fotografie ook volledig je eigen beeld op kan bouwen, heb ik mede ontdekt door de Zeeuwse fotograaf Paul de Nooijer.
In 2006 ben ik gestart met een opleiding Fotografische vormgeving aan de Fotovakschool in Rotterdam. Het was voor mij lastig kiezen tussen een tekenopleiding of een fotografie opleiding. Uiteindelijk is het fotografie geworden. Voor mij was het een probleem dat ik met fotograferen niet met een wit vlak kon beginnen. Bij het maken van een tekening start je met een wit papier en zet je je onderwerp neer waar jij dat wilt. Bij fotografie moet je handelen met de bestaande situatie. Dat was een enorme uitdaging voor mij die ik nu wel ruimschoot onder de knie heb.
In mijn eerste studiejaar maakte ik ook kennis met geënsceneerde fotografie. Voor een interview bezocht ik Paul de Nooijer in zijn huis, tevens zijn studio en het decor van zijn vele foto’s. Hij heeft mij overtuigd dat ik altijd mijn eigen beeld op kan bouwen. Ook met eenvoudige decors en attributen. En zo heb ik dan mijn eerste geënsceneerde series gemaakt. Ook mijn eigen familie en een buurmeisje als modellen.
De foto in de garage en in Fort Rammekes heb ik gemaakt voor een reclame opdracht om het lezen te stimuleren. De splinternieuwe Mercedes mocht ik lenen van een garage in Goes. De schaduw van het monster is toegevoegd met Photoshop. Zo had ik zes verschillende beelden voor een expositie in de Drukkerij in Middelburg.
De foto met mijn buurmeisje en de viool is geïnspireerd op de schilderijen van Vermeer. Deze foto is gemaakt in de muziekschool. Voor de hedendaagse uitvoering heb ik mijn huiskamer aangepast. Alle composities zijn zorgvuldig in scene gezet. En ook over de inrichting en kleding heb ik vooraf nagedacht.
En dan Martin Parr. Ik was werkelijk verbaasd toen ik voor het eerst bovenstaande foto zag. Hoe verzin je het om zoiets te fotograferen? Maar ik kon deze humoristische insteek ook waarderen. En ik heb bewondering voor de werkwijze van Martin Parr. Met zijn groothoekobjectief en flitser gaat hij een confrontatie met zijn modellen niet uit de weg. Hij maakte ook veel zelfportretten met een humoristisch en kritische laag. En in de recente documentaire schaamde hij zich niet voor zijn rollator.
De foto’s hieronder zijn mijn eerste foto’s geïnspireerd op Martin Parr. Als ik op straat fotografeer, probeer ik altijd een ‘Martin Parr’ moment te fotograferen. Maar die momenten zijn zeldzaam en ik kan in zón situatie niets zelf regelen. Ook Martin Parr vertelde in zijn documentaire dat hij maar circa acht topfoto’s per jaar maakte.
Klik hier voor een artikel over Paul en Menno de Nooijer.
Klik hier voor de recente documentaire over Martin Parr.
