Inspiratie halen bij de buren, Duitse fotografen.

Fototentoonstellingen in Amsterdam en Den Haag

9 april 2018

Eén grote familie

Wat is er zo bijzonder aan industriële gebouwen, die in zwart/wit zijn gefotografeerd met neutrale grijze luchten? Het Duitse echtpaar Bernd en Hilla Becher werd beroemd door deze stijl van fotograferen. Met een technische camera, altijd het zelfde standpunt en altijd onder dezelfde lichtomstandigheden fotografeerden ze op deze manier industriële gebouwen. In Duitsland maar ook elders in Europa en Amerika. Geen zonlicht en daardoor ook geen schaduwen. Geen opsmuk of mensen. Haarscherpe foto’s met alle aandacht voor de constructie en details van de gebouwen. Ze publiceerden de gebouwen in series. En dat maakt het juist zo bijzonder. Net als families. Met overeenkomsten maar toch verschillend.

Serene luchten

Bernd en Hilla Becher hebben ook samen een fotografieopleiding opgezet bij de Kunstacademie Düsseldorf. Grote namen zoals Andreas Gursky, Thomas Struth, Thomas Ruff hebben hun opleiding genoten bij de Bechers. Allemaal te zien op de overzichtstentoonstelling in Amsterdam. De link met de Bechers is mij niet altijd duidelijk. Wat mij wel opvalt bij deze tentoonstelling, vette wolkenluchten, landschappen met veel contrast en kleurverzadiging vind je niet. Bijvoorbeeld de foto van Alex Hütte. (Parnassos) Het landschap vult circa 1/8 van het beeld. De rest van de foto bestaat uit een bijna witte serene lucht. Ook bij de Niagara falls (niet te zien op deze tentoonstelling) kiest hij voor dit niet alledaags kader. Geen spectaculaire waterval of landschap. Toch is de grootsheid en overweldigende natuur voelbaar. Als een soort dreiging. Net als de stilte voor de storm.

Düsseldorfer Photoschule

Zelf had ik wel wat meer foto’s verwacht van de ‘grote meesters’. Van het echtpaar Becher zelf is één serie te zien. Maar de tentoonstelling over deze legendarische Duitse fotoacademie mag je als fotoliefhebber niet missen. En vergeet vooral niet de speciale uitgave van de Groene Amsterdammer mee te nemen. Met interviews en een artikel over het fotolab Grieger, waar musea en kunstenaars hun foto’s met grote precisie laten afdrukken. Terecht verdient deze kant van de fotografie ook alle aandacht en respect.

Leven in de grote stad

De Duitse fotograaf Michael Wolff heeft een tentoonstelling in Den Haag  (t/m 22 april). Wolff woont in Hong Kong. De metropolen zijn de grootste inspiratiebron voor zijn fotografie. De flatgebouwen in de ‘big cities’ zijn groot geprint en bijna abstract weergegeven. Door deze gebouwen zo in te kaderen dat erg geen lucht of verdere relatie met de omgeving te zien is, ontstaan er kleurvlakken met lijnen en ramen. In sommige series kan je af en toe een glimp opvangen van de bewoners. Of vage portretten en/of houdingen van de bewoners zijn te zien op kleine foto’s. Sterk ingezoomd en uitvergroot, zodat je net een glimp opvangt. Het voelt als stiekem naar binnen gluren bij de buren.

Portretten in de metro

Deze serie maakt op mij de meeste indruk. Vooral hoe de mensen zijn geportretteerd. Origineel weer gegeven en beklemmend zijn de portretten van reizigers in de metro van Tokyo. Wolff fotografeerde deze mensen door de ramen van overvolle metro’s vanaf het station. Hun gezichten zijn vaak tegen de ruit aangedrukt. Deprimerende stemmingen door beslagen ramen.

Ik bedenk me, dat ik zelfs blij word om in de regen te fietsen. Met een frisse zuidwesten wind. Meestal één keer wind mee en één keer wind tegen.

Meer lezen over de fotografen van de Düsseldorfer Photoschule

Meer info over Michel Wolff en de tentoonstelling:
http://www.fotomuseumdenhaag.nl/tentoonstellingen/michael-wolf
https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2213244-opeengepakt-leven-in-een-megastad-je-krijgt-het-er-benauwd-van.html?npo_cc=126&