Storm, uitwaaien en hoofd leeg maken

23 januari 2018

Fotoreportage: Weer en wind

De storm van afgelopen donderdag herinnerde mij aan de fotoserie ‘Weer en wind’. Een serie portretten van wandelaars door ‘weer en wind’ op de boulevard van Vlissingen. Deze vrije serie heb ik gemaakt in het kader van 700 jaar Vlissingen. De portretfoto’s zijn tentoongesteld in de hal van het stadhuis. In deze blog een verslag hoe ik te werk ben gegaan.

Uitdaging en interesse

Waarom heeft de zee en de wind zoveel aantrekkingskracht? Ik was benieuwd en geïnteresseerd in deze mensen die op stap gaan door weer en wind. De uitdaging was om in slechte weersomstandigheden portretfoto’s te maken. De eerste uitdaging: ik moest zelf ook naar buiten door weer en wind.

Contact met mijn modellen

De volgende stap: contact zoeken, willekeurig wandelaars aanspreken, vragen of ze willen poseren. Uitleggen wat mijn bedoeling was. Geen glamourportret, maar verwaaide haren, rode wangen, mutsen… Na enige aarzeling ging bijna iedereen akkoord met de foto. Tijdens een kort praatje vroeg ik naar de reden van de wandeling. Uitwaaien, nieuwe energie en mijn hoofd leeg maken, deze uitspraken hoorde ik van bijna iedereen.

 

Emoties

Volgende stap. Hoe ga ik de persoon op de foto zetten? Ik liet me leiden door de stemming van de geportretteerden. Uitwaaien was soms letterlijk voor de lol, maar ook figuurlijk, vanwege persoonlijk omstandigheden. De koude wind en regen, de verbeten trek op het gezicht, dat wilde ik vastleggen. De omstandigheden en emoties moesten voelbaar zijn op de portretfoto.

Omstandigheden en techniek

En dan de techniek. Welk objectief? Mijn favoriet, 50 mm. En met de sluitertijd had ik de keus tussen haren bevriezen of juist de beweging van de wind. In het donker fotograferen bij het licht van een lantaarnpaal vond ik het meest sfeervol, maar dat betekende wel een hoge ISO. Wat ik wil vertellen met mijn foto´s is voor mij altijd belangrijker dan een technisch perfect plaatje. De hoge ISO en een niet altijd perfect uitgelicht portret nam ik dus voor lief.

Het kostte mij elke keer wel enige moeite om door weer en wind op stap te gaan. Zeker na een lange werkdag. Maar ik ervaarde het, net als de wandelaars, als heerlijk uitwaaien en het hoofd leeg maken.